Daksh பக்குவம்…. Amazing!

Two small blue glass cups brought for Daksh from Kabul broke when I landed them on our floor not knowing what all I had in hand. There are only 5 cups now instead of 7

 

B: சாரி Daksh அம்மா உன்னோட Blue glass cup உடைச்சிட்டேன்

D: பரவாயில்லைம்மா! Glass னா உடையதான் செய்யும்

B: இவ்வளவு தூரம் பத்திரமா கொண்டு வந்து சேர்த்துட்டு இங்க வந்து உடைச்சிட்டேனே; கஷ்டமா இருக்கு Daksh!

D: இவ்வளவு தூரம் உடைக்காம கொண்டு வந்தீங்களே அது போதும்மா!

 

 

Afghanistan ல் இருந்து வந்து வழக்கம்போல் Daksh குட்டியைக் கொஞ்சும் போது பார்த்து..பார்த்து என்றார்கள் அம்மா!

என்னவென்று பார்த்தால் ‘நாடியில்’ இரண்டு தையல்; இடுப்பில் TT ஊசி போட்ட வலி!

B: எப்படி அடிபட்டுது Daksh? அம்மாகிட்ட சொல்லவேயில்லை

D: பாட்டி சொன்னாங்க நீங்க ரொம்ப கவலைப் படுவீங்கன்னு. அதான் உங்ககிட்ட சொல்லலை;

B: படியில விழுந்திட்டா Daksh

D: தவறான பதில்! Class ல தாம்மா விழுந்துட்டேன்; Desk ல இடிச்சிருச்சு

B: ரொம்ப வலிச்சுதா Daksh? அழுதியா?

D: அழுதேம்மா! ஆனா கண்ல தண்ணீர் வரலை! என் friends தான் ரொம்ப பயந்துட்டாங்க! ரத்தம் வர்றதைப் பார்த்துட்டு மிஸ் கிட்டே சொன்னாங்க

B: நீ இப்படி விழ மாட்டியே! பார்த்தா அம்மாக்குக் கஷ்டமா இருக்கு!

D:பரவாயில்லைம்மா! விழுந்தாதாம்மா எனக்கு Strength வரும்!

 

முதலில் JPR College First Aid க்குக் கூட்டிட்டுப் போனாங்க

அவங்க தையல் போடணும்னு சொன்னதும் என்னை School க்குக் கூட்டிட்டு வந்து காசு வாங்கிட்டு Sholinganallur ல Hospital கூட்டிட்டுப் போனாங்க. Aunty யும் கூட வந்தாங்க; van ல தான் கூட்டிட்டு வந்தாங்க

 

Daksh and Doctor Dialogue

Dr: அப்பா எங்க இருக்காங்க?

D: அப்பா அவங்க வீட்ல இருக்காங்க?

Dr: நீ எங்க இருக்கே?

D: நான் தாத்தா-பாட்டி கூடதான் இருக்கேன்

Dr: அம்மா எங்கே இருக்காங்க?

D: அம்மா Afghanistan ல இருக்காங்க

Dr: Afghanistan ஆ?

D: ஆமாம்

 

Daksh and Bhu Dialogue

B: ஏன் Daksh Afghanistan ன்னு சொன்னே?

D: நீங்க அப்ப Afghanistan ல தானே இருந்தீங்க?

B: ஆமாம்! டாக்டர் நீ Afghanistan ன்னு சொன்னதும் ரொம்ப பயந்தாரா?

D: ரொம்ப பயப்படலை!

அப்புறம் டாக்டர் எனக்குக் கை குடுத்து I am your friend! ன்னு சொன்னார்ம்மா

God Bless You Doctor !

 

சின்னக் குழந்தையாக இருக்கும்போது Daksh க்கு எச்சரிக்கை உணர்வு ரொம்ப அதிகம்; நான் ‘குதி! அம்மா பிடித்துக் கொள்கிறேன்’ என்றால்கூட Daksh குதிக்கமாட்டாள்; ஓட்டம், ஆட்டம் எல்லாம் ஒரு எல்லைக்குள்தான் இருக்கும்; (இந்த விஷயத்தில் நான் அப்படியே தலைகீழ்! நான் ஏறாத, விழுந்து வாறாத இடமே இல்லை)

 

வகுப்பிலும் உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து எழுந்திருக்க மாட்டாள்; அவள் வகுப்பு ஆசிரியைகூட ‘எல்லாரும் Dakshina மாதிரி இருந்தால் எனக்குக் கவலையே இல்லை’ என்று சொல்வார்கள். ஆனால் இப்போதுதான் கொஞ்சம் மாற்றம்! ஓரளவுக்கு ஓடியாடுகிறாள் வகுப்பறையிலும்! ஆண்டி அடிச்சாங்க என்றால், நீதான் எழுந்திருக்கவே மாட்டியே Daksh என்றால், உட்கார்ந்தே இருப்பது கடுப்பாக இருக்கும்மா என்றாள்

 

மீண்டும் வீர விழுப்புண்

விழுந்து அடிபட்டு தையல் போட்ட இரண்டு நாட்களில் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து கோளரங்கம் கூட்டிச் சென்றார்கள். உற்சாகத்துடன் சென்று அதே உற்சாகத்துடன் திரும்பி வந்த Daksh குட்டி முகத்தில் முட்டியில் என எல்லாப் பக்கமும் வீர விழுப்புண்கள்.

என்னடா ஆச்சு!

 

D: “ஒரு ஊஞ்சல் இருந்ததும்மா அதைப் பார்த்துட்டு ஓடினேன்!  விழுந்துட்டேன்!

B: ஏன் Daksh வீட்டிலதான் படுத்துட்டு ஆடுகிற மாதிரி பெரிய ஊஞ்சல் இருக்கே அப்புறம் ஏன் ஊஞ்சலப் பார்துட்டு ஓடினே!

D: ஆசையா இருந்தது! பரவாயில்லம்மா! எனக்கு ஒண்ணும் ஆகலை

 

இரவு தூங்கும் முன் எல்லாம் புண்களும் சேர்ந்து வலியைக் கிளப்ப, அவளாகச் சென்று கொஞ்ச நேரம் படம் வரைந்து வண்ணம் தீட்டினாள்.

 

“ஏதாவது வரையணும் போல இருக்கும்மா” என்று தன் வலியை மறக்க வழியைக் கண்டறிந்து செய்தது வியக்க வைத்தது!

 

வரைவதற்கென்று, எழுதுவதற்கென்று என என்னென்ன வாங்கித் தந்தாலும்.. Daksh Delighted! எல்லாவற்றையும் பத்திரமாக வைத்திருப்பாள்; அவள் எடுத்து வைத்து வரைவதைப் பார்க்கவே அவ்வளவு அழகாக இருக்கும்!

You are beautiful

 

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s